“Lees voor.” Nathalie gaat naast haar broer zitten zodat ze over zijn schouder mee kan kijken. Sven begin voor te lezen:

“Sven en Nathalie
Ik zal maar meteen met de deur in huis vallen. Jullie vader heeft gisteren zelfmoord gepleegd in de gevangenis. Jullie hebben hem kapot gemaakt met die rechtszaak. Zijn carrière, zijn reputatie en ons advocatenkantoor zijn eraan gegaan. Zoals jullie kunnen begrijpen heeft jullie vader alles goed geregeld en zijn jullie onterft. Verwacht ook geen uitnodiging voor de begrafenis, je bent er niet welkom.
Jullie vader heeft van te voren nog verklaard dat hij Alex gedwongen heeft, waardoor deze is vrijgesproken en hij is met de noorderzon vertrokken. Hij wil niks meer met ons te maken hebben, logisch.
En eigenlijk geldt datzelfde voor mij. Jullie hebben samen met jullie vader ook mij kapot gemaakt. En daarom vertrek ik ook.
Ik wil niet alles goedpraten wat jullie vader heeft gedaan, hij was hard en hij heeft ook mij voorgelogen in alles rondom Noa, maar vergeet niet dat hij er altijd alles aan heeft gedaan om jullie een goede toekomst te geven. Dit heeft hij niet verdiend.
Zoek geen contact met mij, dan doe ik dat ook niet met jullie.
Carice.”

Kim hoort alles aan en als Sven stopt met lezen valt haar mond open van verbazing. “Achterlijk wijf. Ze zegt alleen maar negatieve dingen tegen jullie. Blij toe dat zij geen oma gaat spelen over mijn kind.” Colette wrijft ondertussen over de rug van Nathalie die duidelijk geschrokken is. “Papa… papa is dood,” stamelt ze. Sven, die tot dan toe stil is geweest smijt de brief op de grond en loopt naar de meidenkamer, waar Noa’s wiegje staat. “Het is goed Nathalie, je hebt ons en na alles wat je vader gedaan heeft, wat had je nog van hem gewild?” vraagt Kim. “Niks, ik ben er gewoon van geschrokken,” zegt ze. Even later komt Sven terug met zijn dochtertje op de arm. “Nat, dit meisje verdient beter, wij verdienen beter. Mama kan zeggen wat ze wil, maar ze zijn er nooit echt voor ons geweest. Uiteindelijk ging het alleen om hun carrière, iets bereiken en de familie eer. Daar zijn we nu eindelijk van verlost.”
Een paar dagen is de lucht geklaard. Nathalie en Sven hebben geaccepteerd wat er met hun ouders en oudste broer is gebeurd. Kim heeft Noa in de kinderwagen en rijdt haar naar buiten. De anderen dragen de tassen. Sven zet die van hem op de grond en loopt het rangerhome nog een keer na. “Nee, we zijn niks vergeten.” Dan steekt hij voor de aller laatste keer de sleutel in het slot en hij draait hem om. “Dat was het dan,” zegt Nigel. “Het is tijd voor een nieuw begin.” Hij kijkt even rond en lijkt dan te aarzelen. “Is er iets?” vraagt Colette. Nigel zucht. “Het klinkt misschien gek. Maar ik moet nog iets doen voordat ik echt weg kan gaan.” “Dan moet je dat gewoon doen,” zegt Colette. “Nu kan het nog.” Nigel knikt en geeft haar een zoen. “Ik ben zo terug,” zegt hij. Vervolgens loopt hij naar het berenbos. “Tuurlijk,” lacht Colette begrijpend. “Hij moet nog afscheid nemen.” “Vinden jullie het erg als ik ook even ga?” vraagt Sven ongemakkelijk. Kim kan een glimlach niet onderdrukken. “Ga maar,” zegt ze. “We zien jullie wel bij de uitgang.” Svens gezicht klaart op en hij loopt snel achter Nigel aan.

De meiden blijven bij elkaar staan. “Jongens,” zucht Nathalie veelbetekenend. “Ze zijn zo erg niet,” zegt Colette. “O, Colette. Voordat ik het vergeet,” begint Kim. “Ja?” vraagt Colette verbaasd. Kim heeft een vreemde uitdrukking op haar gezicht. “Nou… naast mijn ouders en Nathalie heeft Noa niet zo’n grote familie. Jij gaf al om Noa voordat ik zelf besloot dat ik haar wilde houden. Sven en ik willen je daarom vragen of je haar peettante zou willen worden.” Colette slaakt een verraste kreet. “Heel graag!” Ze omhelst Kim en Nathalie tegelijk. “Je bent altijd welkom bij ons in Frankrijk,” zegt Kim. “Dat weet ik,” zegt Colette. “Maar ik wil Nigel aan mijn ouders voorstellen. En hij mij aan zijn vader. En we moeten kijken wat we verder gaan doen samen.” “Ik weet het,” zucht Kim. “Maar Nathalie gaat ook al niet mee.” “Ik heb mijn danscarrière hier in Nederland,” zegt Nathalie. “Ik moet voor mezelf leren zorgen nu.” “Dat weet ik ook wel,” zegt Kim met trillende stem. “Maar ik zal jullie meiden vreselijk missen.” “Ik jou ook,” zegt Nathalie snikkend. “Ik ook,” snottert Colette. Ze omhelzen elkaar opnieuw en laten nu hun tranen vrij stromen. Na een tijdje zijn ze uitgehuild en Kim neemt haar normale stoere houding weer aan. “Laten we nu maar gaan,” zegt ze. De meiden knikken en lopen met haar mee. Het rangerhome definitief achter zich latend.

Sven heeft Nigel inmiddels ingehaald op weg naar het berenbos. Maar ze zeggen niks tegen elkaar. Er is toch altijd een spanning tussen hen geweest sinds Nigel had geprobeerd om Kim te versieren. “We hebben maar geboft met onze dames,” zegt Nigel om de stilte te doorbreken. “Ja, inderdaad,” zegt Sven een beetje ongemakkelijk. “Wie weet wat er anders van ons was geworden.” Nigel knikt. Ze lopen verder in stilte naar het berenbos. Daar staan ze een tijdje te kijken naar een van de beren die ruzie heeft met de roedel wolven om een stuk vlees. In het heetst van de strijd scheurt het vlees in twee stukken waardoor de beer en de roedel ieder hun deel hebben. “De natuur lost zoiets altijd goed op,” zegt Nigel half in zichzelf. “Inderdaad,” zegt Sven. De twee kijken elkaar vreemd aan. “Ik moet zeggen dat je erg goed bent geweest voor Colette,” zegt Sven dan ineens. “Je hebt haar echt gelukkig gemaakt.” Nigel grijnst. “Dat jij dat zegt betekent iets,” zegt hij. “Ik dacht dat je me niet mocht.” Sven zucht. “Dat deed ik ook niet. Maar ik heb gezien hoe je kunt zijn. En de Nigel waar Colette van houdt, die mag ik wel.” “Dus… het zit goed tussen ons?” vraagt Nigel behoedzaam. Sven steekt ten antwoord zijn hand uit. Nigel pakt hem aan schudt hem krachtig. Vervolgens geven ze elkaar een ietwat ongemakkelijke, maar wel oprecht gemeende, omhelzing. Met een schaapachtige grijns laten ze elkaar weer los en kijken vervolgens verder hoe de beer en de wolven luidruchtig hun prooi verorberen. “Zullen we dan maar?” zegt Nigel als het weer rustig is geworden. Sven knikt. Ze werpen nog een laatste blik op de dieren en lopen vervolgens naar de uitgang waar de dames staan te wachten. Daar leveren ze de sleutels van het rangerhome in bij de receptie. Ze omhelzen elkaar nog een laatste keer en dan gaan ze. Terwijl ze het terrein aflopen kijkt Nigel nog één keer om. Gaby en Berenger staan vanaf een afstandje te kijken. Hij zwaait nog eenmaal naar ze en loopt vervolgens verder.

“Daar gaan ze dan,” zegt Berenger. “We hebben het toch wel goed gedaan?” zegt Gaby. “Tuurlijk,” zegt Berenger. “Wat er ook gebeurt, deze generatie is er klaar voor.” Ze blijven kijken totdat hun ex-leerlingen uit het zicht zijn verdwenen. Dan lopen ze het park weer in. De rangers zijn uit elkaar. Nu is het echt voorbij.

“Ja. Daar ben ik door dit alles ook achter gekomen pa, maar ik doe er tenminste iets goeds mee. Jij wilde iemand van mij maken die ik niet ben.” “Bewaking, kan ik terug naar mijn cel? Ik ben uitgepraat met mijn bezoek.” Een van de bewakers komt aan gelopen om Alexander mee terug te nemen. Alexander kijkt zijn zoon nog een keer recht in de ogen aan en draait hem dan de rug toe. Sven staat op en verlaat net als zijn vader de ruimte.
“En daar is je papa weer.” Met een hoog stemmetje praat Kim tegen Noa. “Hoe was het bij je vader?” vraagt Colette. “We hebben maar kort gepraat en toen wilde hij weg.” Sven neemt zijn dochtertje van Kim over. Het is duidelijk dat hij er niet over wil uitweiden. “Jullie redden het wel eventjes met z’n tweetjes hé? Dan ga ik een eindje hardlopen. Die zwangerschapskilootjes moeten er toch ooit af.” Kim klopt met haar handen op haar buik. “Natuurlijk lukt dat, hé meisje. Mama kan best even gaan, al hoeft ze van ons helemaal niet te trainen, zo is ze ook mooi.” Kim geeft Noa een kusje op haar wang. “Ik doe het niet alleen daarom hoor. Je weet zelf ook wel dat ik er gewoon van hou, net zoals jij graag gitaar speelt.” En dan loopt ze naar buiten.
“Heb je nou alles al?” Samuel komt met een tas over zijn schouder van de jongenskamer af. “Nee, ik heb hier 4 jaar gewoond. Er liggen hier echt wel meer spullen van mij als van jou,” antwoordt Dana. “Vrouwen,” zucht Samuel en hij ploft naast Nigel op de bank. “Dus jullie gaan terug naar de boerderij?” vraagt Colette die naar de jongens toe komt lopen. “Ja en vanuit daar zien we wel. Het gaat nou een stuk beter. De dreiging voor besmetting van onze dieren is weg, we kunnen nu gewoon weer verder. Natuurlijk kan mijn vader altijd extra handen gebruiken dus gaan we hem helpen tot we allebei een leuke baan hebben gevonden.” “Colette, weet jij waar dat ene hemdje van mij is?” Horen ze Dana dan vanuit de meidenkamer roepen. “Welk ene hemdje?” Colette staat op en loopt de meidenkamer in. “Is hier een bom ontploft of wat?” Om haar heen heeft Dana de hele inhoud van haar kast over de kamer uitgespreid. “Ik dacht dat je al wat spullen bij Samuel thuis had liggen.” “Ja maar niet alles. Dat krijg je met een beste vriendin die van shoppen houdt. Hier, wil je dit hebben? Ik draag toch nooit coltruien.” Dana gooit een grijze coltrui naar Colette toe.

Aan het einde van de middag is Dana eindelijk helemaal ingepakt. “Hier, draag dit even.” Dana geeft een van haar koffers aan Samuel die er mee naar zijn vaders auto loopt. “Is dit wel het laatste? Er past echt niet veel meer bij hoor.” “Ach, overdrijf toch niet zo,” zegt Dana terwijl ze zelf naar Kim, Sven, Nathalie en Colette toe loopt. “Nou geef mij dat schatje van jullie nog even.” Dana pakt Noa over van Kim en knuffelt het meisje. “Tante Dana gaat jou missen hé.” “Je bent haar tante niet eens, dus dat is knap,” zegt Nigel die van een afstandje aan komt lopen. “Dat gaat niet om familieband Nigel, dat is een gevoel.” Dana aait over de wangen van het meisje en geeft haar dan terug aan Kim. “Ik ga jullie natuurlijk ook missen, maar we bellen hé!” “Natuurlijk.” Dana en Kim omhelzen elkaar. Weer is het tijd om afscheid te nemen van enkele van hun vrienden. “Wel goed op die twee meiden van je letten hé.” Ook Sven wordt omhelsd door Dana. Dan neemt ook de rest afscheid. “En toen waren er weer twee weg,” zucht Sven terwijl ze Samuel en Dana uitzwaaien.
Een paar dagen later zitten Kim, Sven en Nathalie op de bank. “Ik was vanmorgen nog naar ballet geweest, echt heerlijk weer dansen na al die tijd. Ik ben zo blij dat we dat achter ons hebben liggen.”
“Ja inderdaad, gewoon weer rust,” zegt Sven instemmend. “Nouja rust, bij ons weet je het nooit hé,” zegt Kim. “Als je ziet wat we de afgelopen jaren zoal mee hebben gemaakt. Het lijkt hier soms wel een soap.” Ondertussen komen Nigel en Colette binnen. “Lekker gewandeld?” vraagt Kim. “Ja hoor, het is lekker buiten. Oja, Sven en Nathalie, er is een brief voor jullie gekomen.” Sven pakt de enveloppe aan van Nigel. Enkel de naam van zijn zus en hijzelf staan op de enveloppe. Verder niks, geen adres, niks. De brief is dichtgeplakt en dus ritst hij ‘m open en haalt de brief eruit. “Hij is van mama.”

De volgende keer: Hij kijkt even rond en lijkt dan te aarzelen. “Is er iets?” vraagt Colette.

De rangers zuchten wanhopig. Alexander gaat dit winnen. De rechter wil net opstaan als Gaby en Berenger binnen komen. Renate staat direct op. “Edelachtbare, met uw toestemming wil ik Gaby Meerman als getuige oproepen,” “Edelachtbare, ik protesteer,” begint Alexander. “Afgewezen,” zegt de rechter. “Mevrouw Meerman?” Gaby neemt plaats in de getuigenbank. “Edelachtbare. Niet alleen zijn Sven en Nathalie onschuldig aan de aanklachten. Ik heb tevens het bewijs dat juist de heer Vogelaar schuldig is aan ontvoering en meineed heeft gepleegd.” Alexander staat op en kijkt haar woedend aan. “Bespottelijk,” briest hij. “Dan heeft u vast geen bezwaar om het bewijs te laten beoordelen,” valt Renate direct aan. Alexander kijkt nu vernietigend naar haar, maar dan kalmeert hij. “Natuurlijk niet,” zegt hij en hij gaat weer zitten. Gaby haalt een CD uit haar zak en overhandigt die aan Renate. Deze plaatst hem in de geluidinstallatie. “Hoe kon u nou mijn vriendin ontvoeren en uw eigen kleindochter van haar afpakken?” Klinkt de stem van Sven over de luidsprekers. Alexander kijkt Sven verrast en vervolgens woedend aan als zijn stem over de luidspreker klinkt: “Dat was voor je eigen bestwil. Ik moest dat kreng en die bastaard van haar bij je weghouden. Zij horen niet in de familie!” Het gesprek gaat verder en dan klinkt het onmiskenbare geluid van een klap en de stem van Alexander die brult: “Ik krijg jou nog wel!”

Het is muisstil in de rechtszaal. Sven houd gespannen zijn adem in. Hij had deze opname in het geheim gemaakt omdat hij niet echt verwachtte dat zijn vader hem met rust zou laten. Hij had gehoopt dat het niet nodig was, maar hij had gelijk gekregen over zijn vaders wraakzucht. Hij had Gaby in het geheim de opname gegeven zodat niemand er van wist. Zijn vader zou alles in zijn macht hebben gedaan om die opname te vernietigen als hij er van zou weten. Toch is hij er niet gerust op. Volgens Renate is het in principe een schending van privacy en mogelijk geen rechtsgeldig bewijs. Als de rechter dit besluit, of zijn vader dit aanvoert dan is alles verloren. Hij kan alleen maar hopen dat Alexander kwaad genoeg is geworden om impulsief te reageren.

Het volgende moment wordt zijn gewaagde zet beloond. Alexander vliegt op om hem aan te vallen. De bewaking is snel ter plaatse en grijpt hem vast. “Vuile verrader!” brult Alexander. “Ik had je nooit naar die opleiding moeten sturen. Dat kreng heeft je hoofd vergiftigd en dat bastaardkind is het bewijs. Ik heb altijd het beste met je voor gehad en jij verraadt alles waar we voor hebben gewerkt. Jij bent aan mij loyaliteit verschuldigd en niets weerhoudt mij ervan om die van je te krijgen!” “Alexander!” roept Carice dan wanhopig. Alexander valt stil en beseft wat hij heeft gezegd. Carice kijkt hem geschokt aan. “Dat je onze kinderen een harde opvoeding geeft, daar heb ik altijd achter gestaan maar dit gaat veel te ver. Je hebt mij ook voorgelogen over Noa.” Vervolgens loopt ze de rechtszaal uit. Alex wil ook weglopen maar de rechter hamert op de tafel. “Iedereen gaat zitten.” Wanneer iedereen weer zit staat hij op. “Sven Vogelaar en Nathalie Vogelaar, jullie zijn hierbij vrijgesproken van alle aanklachten. Alexander Vogelaar Senior en Alexander Junior. Jullie bevind ik schuldig aan ontvoering en het plegen van meineed. Jullie worden in hechtenis genomen en de strafmaat zal op een later moment worden bepaald. De vraag om voogdij over Noa is afgewezen. De arts die de bevalling heeft uitgevoerd en het document heeft geschreven zal zich ook moeten verantwoorden voor haar daden. De zitting is hierbij gesloten.” Met een laatste klap van zijn hamer is alles voorbij. Alexander, Alex en de arts worden afgevoerd. 

Kim rent op Sven af en omhelst hem. “Jullie zijn vrij!” jubelt ze. Vervolgens omhelst ze Nathalie. “Dat was een goede zet Sven,” zegt Berenger. “Het was een risico,” zegt Sven. “Gelukkig werkte het.” Hij wendt zich tot Gaby en Renate. “Bedankt voor jullie hulp.” “Alles voor een van mijn rangers,” zegt Gaby glimlachend. “En ik heb de kans gekregen om Alexander Vogelaar Senior te verslaan,” zegt Renate. “Helaas moest het over jullie rug maar ik ben blij dat het is gelukt.” Ze schudt Sven en Nathalie de hand. “Veel succes, ik hou jullie op de hoogte.” Vervolgens vertrekt ze.

De rangers zijn dolblij dat Sven en Nathalie zijn vrijgesproken. Ze gaan terug naar het park om eindelijk te genieten van hun slagen. “Gefeliciteerd,” zegt Thijs over de telefoon als ze hem eindelijk te pakken hebben gekregen. “Ja, ontzettend gefeliciteerd,” zegt Julia vervolgens. “Hoe gaat het daar?” vraagt Kim. “Prima,” zegt Julia. “We zijn druk bezig. We moeten ook direct weer door,” zegt Thijs. “Jongens allemaal veel geluk.” Vervolgens hangt hij op.

Een paar dagen later loopt Sven de bezoekruimte van de gevangenis in. Zijn vader zit er al. “Kom je me uitlachen?” vraagt hij bitter. Sven gaat zitten en schudt zijn hoofd. “Dit had niet zo gehoeven, vader,” zegt hij. “Als je dat werkelijk had geloofd, dan had je die opname niet gemaakt,” zegt Alexander zuur. Vervolgens begint hij te grinniken. “Het ergste is dat ik nog trots op je ben ook. Ik heb je onderschat en je hebt me verslagen op een manier die ik zelf had kunnen bedenken. Je lijkt meer op me dan ik ooit voor mogelijk heb gehouden.”

De volgende keer: “En daar is je papa weer.” Met een hoog stemmetje praat Kim tegen Noa. “Hoe was het bij je vader?” vraagt Colette.

De rangers kijken gespannen naar de docenten. “We zullen maar direct ter zake komen,” zegt Lars. “De voldoendes in volgorde van hoog naar laag: Kim, Thijs, Julia, Sven, Dana, Colette en Nigel.” Het kost de groep een paar seconden om dit te verwerken. “Dus… we zijn allemaal geslaagd?” vraagt Dana. “Inderdaad,” zegt Merel. “Jullie examens en scripties voldoen allemaal aan de verzwaarde normen.” De rangers weten even niet wat ze moeten zeggen. Dan omhelzen ze elkaar. Maar er heerst geen uitgelaten sfeer. Ze zijn geslaagd. Hier hebben ze naartoe gewerkt. Maar door alles wat er nu gaande is, kunnen ze er gewoon niet van genieten zoals ze hadden gehoopt. “Jongens, namens Gaby en mij van harte gefeliciteerd,” zegt Berenger. Sommige rangers mompelen iets ten antwoord maar verder volgt er geen reactie. “We kunnen ze beter even alleen laten,” zegt Berenger. De vier docenten lopen naar buiten. “Gefeliciteerd,” zegt Lars terwijl hij Gaby en Berenger de hand schudt. “Maar wij moeten gaan. Onze eigen rangers hebben ons nodig.” “Wij lopen hier nu alleen maar in de weg,” zegt Merel. “Jullie rangers zijn dan nu wel afgestudeerd, maar ze hebben jullie nog wel nodig.” Berenger knikt. “Jullie hebben gelijk. Bedankt voor alles.” Nadat de docenten afscheid hebben genomen lopen Merel en Lars weg en gaan Gaby en Berenger terug naar binnen om zich bij hun nieuwe lichting rangers te voegen. Om ze te feliciteren… en om ze te steunen.

De volgend ochtend staat iedereen buiten om afscheid te nemen van Julia en Thijs. “Ik kan gewoon niet gaan nu,” zucht Julia. “Ik ook niet,” zegt Thijs somber. “Het voelt als verraad aan Sven.” “Sven weet hoe belangrijk dit voor jullie is,” zegt Gaby. “Hij heeft ook aan dit plan gewerkt en hij zou niet willen dat jullie dit opgeven.” Kim knikt. “Doe dit voor hem… en voor jullie zelf.” Julia knikt, maar Thijs schudt zijn hoofd. “Ik wou gewoon dat ik jullie kon helpen,” zegt hij. Julia legt haar hand op zijn schouder. “We zijn geen studenten meer. Je hoeft niet meer de leider te zijn.” “Daarmee verdwijnt mijn trouw aan mijn vrienden niet,” werpt Thijs tegen. “Die trouw werkt twee kanten op,” zegt Nigel. “Je hebt zoveel voor ons gedaan. Nu moet jij dit doen voor jezelf. Niemand hier zal dat tegenspreken.” Als Thijs de groep rond kijkt ziet hij bij zijn ouders en vrienden dezelfde blik van goedkeuring. “Dank jullie,” zegt hij ontroerd. Ze omhelzen elkaar en dan gaan Thijs en Julia op weg om samen aan hun nieuwe werk te beginnen.

De groep kijkt ze na. “Zij redden het wel,” zegt Berenger. Gaby knikt. “En de anderen ook,” zegt ze. “Ja. Iedereen, dus ook Sven,” zegt ze als iedereen haar aankijkt. “Daar gaan we voor zorgen.” De rangers kijken elkaar vastberaden aan. Nu moeten ze zorgen dat Sven en Nathalie vrij komen. Maar zal dat wel lukken tegen Alexander? Dat is de vraag die iedereen heeft.

De volgende dag is de rechtszaak. De rangers zitten in de rechtbank. Gaby en Berenger zijn opgehouden en daardoor niet aanwezig. “De volgende zaak gaat tussen Alexander Vogelaar Senior en Sven en Nathalie Vogelaar,” zegt de rechter. “Meester Vogelaar is in dit geval zowel aanklager als advocaat en zal hierbij als eerste zijn pleidooi houden.” Alexander begint zijn pleidooi en dan pas begrijpen de rangers de angst die Sven altijd had voor zijn vader. Alexander houdt een krachtig pleidooi waarin de, door hem, verdraaide feiten keihard worden gepresenteerd. Getuigen hebben Nathalie zonder baby de praktijk in zien gaan en met een baby zien verlaten. Een medische verklaring van een arts stelt vast dat Kim niet in staat was om voor het kind te zorgen. Aan de stem kan Kim horen dat het dezelfde arts is die bij de bevalling aanwezig was. Alex zit samen met Carice op een bank te luisteren en geniet er duidelijk van. Alexander kijkt Sven recht aan. “Mijn zoon Sven kwam mij beschuldigen van het afnemen van zijn dochter terwijl ik de beste bedoelingen met haar had. Hij geeft mijn dochter tegen mij opgezet en haar mijn kleindochter laten ontvoeren. Ik eis dat zij hier beiden voor gestraft worden naar de maximale strafnormen. Tevens eis ik dat de zorg voor mijn kleindochter aan mij en mijn vrouw wordt toegewezen, zodat zij een normale opvoeding kan krijgen. Door de vrije instelling van de rangeropleiding zijn zowel Sven Vogelaar als Kim de Beurre niet in staat om Noa op te voeden.” Alexander sluit zijn pleidooi af en gaat zitten. De aanwezige pers lijkt erg onder de indruk van zijn verhaal. Sven kijkt erg zorgelijk. Hij kijkt nerveus de zaal rond. Kim deelt zijn zorgen. Alexander heeft het perfect gespeeld. Nu hangt het van de verdediging af.

Meester Renate Hoogendoorn neemt nu het woord. Haar pleidooi is goed, maar minder vurig dan dat van Alexander en maakt veel minder indruk. Vervolgens roept ze Carice als getuige op. “Mevrouw Vogelaar. Volgens Nathalie vertelde uw man u dat Noa een vondelinge was.” Kim kijkt hoopvol. “Dat klopt,” zegt Carice. “Hij heeft me later uitgelegd dat dit om veiligheidsredenen was totdat we met Sven konden praten over Kims ongeschiktheid om Noa op te voeden en hem te vragen of we konden helpen bij de zorg voor Noa. Voordat we dit konden doen, werd ze ons echter ontnomen,” zegt ze terwijl ze haar beklaagde kinderen koud aankijkt. Vervolgens mag ze gaan. Renate heeft geen getuigen meer en de blik in de ogen van Sven straalt pure wanhoop uit. “Meester Hoogendoorn,” begint de rechter. “Heeft u nog verdere getuigen of bewijs?” “Nee edelachtbare,” zegt Renate met een verslagen blik in haar ogen. “Dan trek ik mij nu terug om na te gaan denken over mijn uitspraak,” zegt de rechter. De hoofden van Sven, Kim en Nathalie zakken gebroken van verdriet naar beneden.

De volgende keer: Het is muisstil in de rechtszaal. Sven houd gespannen zijn adem in.

“Wat? Noa is mijn eigen dochter!” zegt Sven ontzet. De agenten negeren zijn opmerking. “Handen op je rug graag,” zegt een van hen tegen Sven als het lijkt alsof hij tegen gaat werken. “Maar hoe kan dit?” Colette slaat haar arm om Kim, die duidelijk aangeslagen is, heen. Een andere agent richt zich tot Nathalie en Sven. “Op het bureau mogen jullie contact op nemen met een advocaat.” Nathalie en Sven worden meegenomen, maar vlak voor Sven het rangerhome uit loopt draait hij zich om naar Kim. “Mijn vader heeft dit gedaan, ik weet het zeker! Hou Noa uit zijn buurt alsjeblieft.” Dan duwt de agent hem verder waardoor hij het rangerhome wel moet verlaten. “Gezellige ouders heb je dan zeg,” zegt Samuel als de deur dicht gaat. “Nee en Alexander is overal toe in staat.” Een koude rilling gaat over Kims rug.
Kim zit op haar bed, kijkend naar het wiegje met Noa er in als Colette binnen komt. Ze gaat op het voeteneind van Kims bed zitten. “Ik durf haar gewoon niet alleen te laten, ze mag me niet nog een keer afgenomen worden,” zucht Kim zonder haar ogen ook maar een seconde van haar dochtertje af te houden. “Het is allemaal zo onwerkelijk. Het ene moment hebben Sven en ik ons dochtertje weer terug en maken we plannen voor de toekomst en het volgende moment worden hij en Nathalie gearresteerd.” De tranen staan in haar ogen. “Ik weet gewoon niet wat ik nu moet doen. Alexander is gemeen en hij heeft zoveel contacten. Straks moet Noa zonder haar tante en nog belangrijker natuurlijk haar vader opgroeien.” Colette wrijft over Kims rug. “Wacht nou eerst maar even af wat de precieze aanklacht is hé.” Ze probeert Kim gerust te stellen, maar gelooft zelf ook niet in wat ze zegt. Wat ze van Svens vader heeft gehoord en gezien is niks goeds.
De gebeurtenis van die middag heeft de gehele rest van de dag invloed op de sfeer in het rangerhome. Iedereen wild wat horen van Sven of Nathalie, weten wat er precies aan de hand is. Iedere keer als de telefoon gaat springt iedereen op, maar telkens is het een van de ouders die willen weten hoe de examens zijn gegaan. Dat maakt de tegenstelling enkel groter. Allemaal hebben ze hun lieve ouders die wilden weten hoe ze zich voelen na het maken van het examen en met hen meeleven. Terwijl Svens ouders hun eigen zoon en dochter aanklagen en hun schoondochter en kleinkind niet kunnen accepteren.
De volgende dag wordt duidelijk wat de aanklacht is. Nathalie en Sven worden beiden aangeklaagd voor de ontvoering van Noa. Nathalie zou ook nog terecht staan voor inbraak in de praktijk van Alex en Sven voor huisvredebreuk en het aanzetten van Nathalie tot ontvoering. Het is allemaal niet niks. En alsof het allemaal nog niet erg genoeg is heeft Kim te horen gekregen dat Alexander haar mentaal ongeschikt wil laten verklaren en dat betekent dat ze Noa kwijt zal raken. Ze weet dat het mogelijk is. Alles lijkt mogelijk als je Alexander Vogelaar heet. Hij zal gewoon weer iemand chanteren of een van zijn vriendjes laten meewerken. Gelukkig hebben Nathalie en Sven een goede advocaat kunnen vinden die minstens evenveel contacten heeft als Alexander.
Een paar dagen later is het dan zo ver. De dag waar de rangers vier jaar lang naar toe hebben gewerkt, maar nu Sven er niet bij is, is de stemming niet optimaal. “Morgen gaan we al.” Thijs slaakt een zucht. Toen ze de plannen maakten voor het dierentuinproject wilden ze na hun examen zo snel mogelijk vertrekken en dus hadden ze het zo geregeld dat ze de dag na de uitslag al zouden kunnen gaan, maar nu baalt hij er van. “We kunnen onze afspraken niet zomaar afzeggen, maar iedereen hier achter laten…” zegt Julia. Ze zegt precies wat Thijs denkt. Met de situatie hoe hij nu is, dan kunnen ze toch niet gaan? “Kom op, je ouders wachten al Thijs. De uitslag is er,” zegt Dana terwijl ze op hen af komt lopen. “Waar is de rest dan?” vraagt Thijs. “Nog in het rangerhome, maar die komen ook zo.”
“Pas je alsjeblieft goed op haar? Echt, verlies haar geen moment uit het oog,” drukt Kim Samuel op het hart als ze hem Noa overhandigd. “Natuurlijk, maak je maar geen zorgen.” Al wist hij ook wel dat, dat onmogelijk is voor Kim. Haar hoofd draat overuren. Dana heeft hem verteld hoe ze vaak nachten lang wakker lag met Noa naast haar. “Kom.” Colette pakt Kim vast en neemt haar mee. “Na de uitslag gaan we meteen weer terug naar Samuel en Noa, oké?” Kim zucht. “Oké”
De anderen hebben  zich al verzameld in het klaslokaal als Colette en Kim binnen komen. Merel, Lars, Gaby en Berenger zitten vooraan in het lokaal. Zo gauw als de meisjes gaan zitten staat Gaby op.  “Het is natuurlijk allemaal niet zo als het zou moeten zijn nu, maar toch is het tijd voor de uitslag van jullie examens.”

De volgende keer: De volgende dag is de rechtszaak. De rangers zitten in de rechtbank. Gaby en Berenger zijn opgehouden en daardoor niet aanwezig.

Sven kan zichzelf nog net met zijn handen opvangen waardoor hij geen heftige klap maakt. “U bewijst zo enkel nog meer hoe u werkelijk bent en hoe ik vooral niet wil zijn,” zegt Sven terwijl hij overeind krabbelt. Hij kijkt zijn vader nog een keer strak aan en loopt dan weg zonder wat te zeggen. “Ik krijg jou nog wel!” schreeuwt Alexander hem na.
Een paar dagen later komen er twee mensen het rangerhome binnen. “Juul, waar ben je?” Julia herkent de stem meteen. “Daan!” De twee meiden vliegen elkaar om de hals. “Hoe is het op de boerderij Sam?” vraagt Julia daarna aan Samuel die achter Dana staat. “Redelijk, de kans dat onze koeien iets hebben wordt steeds kleiner.” “En, heb je al een beetje geleerd voor je examen? Of heeft Thijs je teveel afgeleidt?” grapt Dana. “Nee, ik ken het al wel, maar dat mag onderhandt ook wel. Het examen is al over een paar dagen.” “Hé Dana, wat gezellig je terug te zien.” Kim komt uit de meidenkamer met Noa op haar arm. “Oh wat leuk, je dochtertje.” Dana loopt meteen op Kim af. “Gefeliciteerd en het spijt me dat ik het jou en Sven soms aardig moeilijk heb gemaakt.” “Ach, dat is al lang vergeven en vergeten.” Lacht Kim die met haar vinger langs Noa’s wangetje gaat. “Waar is Sven eigenlijk?” “Oh die is even bij Gaby, hij moest nog wat regelen of zo,” antwoordt Kim.
En daar zitten ze een paar dagen later dan. Zenuwachtig klikt Julia met haar pen. Nu is het echt erop of eronder. Ze hebben allemaal hard geleerd de afgelopen tijd en nu is het zover. Na vier jaar is het tijd om hun examen te doen. Gaby legt nog een keer de regels uit en geeft dan iedereen een examen. “En de tijd start…” Gaby kijkt nog eens op de klok. “nu.” Iedereen slaat zijn of haar examenboekje open en begint drukt te lezen en al snel ook te schrijven.

“Oké, pennen neerleggen,” zegt Berenger twee uur later. Hij en Gaby nemen de boekjes in en de rangers lopen naar buiten. Sven komt ook net aangelopen van zijn mondelinge examen. Kim zucht als ze hem ziet. Sinds zijn bezoek aan Alexander is hij zijn bril kwijt en draagt hij lenzen. En hoewel ze nooit te klagen heeft gehad, vindt ze hem er nu nog knapper uit zien. Dan valt haar oog op de man en de vrouw die achter Sven lopen. De vrouw heeft ze nog nooit gezien, maar de man kent ze wel. “Lars!” roept ze verbaasd. De groep rent naar hem toe. “Hallo jongens,” zegt Lars Vermeer glimlachend. “Goed om julie weer te zien.” “Wat kom je hier doen?” vraagt Julia. “Wij zijn jullie examinatoren,” zegt Lars. “Merel en ik beoordelen jullie examens en scripties.” “Precies,” zegt Merel Lantinga. “Ik ben blij jullie eindelijk eens te ontmoeten. Lars heeft me veel over jullie verteld.” Dan richt ze haar aandacht op Colette. “Het is zo te zien allemaal wel goed met je gegaan hè?” “Zeker,” zegt Colette stralend omdat ze Merel niet teleur heeft gesteld. “Ik heb hele goede vrienden. En een heel lief vriendje.” Terwijl ze dat zegt pakt ze Nigels hand vast. Hij knijpt zachtjes in die van haar. Merel glimlacht als ze dat ziet. “Ik ben blij voor je,” zegt ze. “Maar wij moeten nu aan de slag met jullie werk na te kijken. Jullie krijgen zo snel  mogelijk te horen wat jullie resultaten zijn.” “Geniet van jullie vrije tijd,” zegt Lars. “Als jullie slagen, gaan jullie de wereld in en dan wordt alles anders.” Vervolgens lopen hij en Merel het klaslokaal in.

De rangers kijken elkaar even aan. “Hij heeft gelijk,” zegt Thijs. “Zodra we ons diploma hebben, zullen we elkaar niet meer zien.” De anderen zijn even stil bij die gedachte. Na vier jaar gaan ze dan toch echt bijna uit elkaar. “Dan moeten we van die laatste dagen echt nog iets maken,” zegt Dana. Sinds ze terug is, is ze weer meer de Dana van vroeger geworden. “Mee eens,” zegt Nigel. “Zullen we naar de Monkey Tonkey gaan? Of de kampvuurplek?” “Laten we gewoon naar het rangerhome gaan,” zegt Sven. “Ze wachten daar op ons.” De anderen knikken. Ze willen nu toch het liefste op hun oude campus zijn, nu ze daar nog over kunnen beschikken. Ze lopen naar het rangerhome. Daar zit Nathalie met Noa in haar armen terwijl er zachtjes muziek aan staat. Samuel zit rustig een rompertje voor Noa te breien. De rangers gaan bij hen zitten en Nathalie geeft Noa aan Kim. “Ik ben echt dol op die kleine,” zegt Nathalie. “Waarom ga je dan niet met ons mee naar Frankrijk?” zegt Kim. “In het kasteel is genoeg ruimte en je bent van harte welkom.” “Daar wil ik nog even over nadenken,” zegt Nathalie. “Ik hoop op een danscarrière en nu ik van huis weg ben moet ik daar nog harder voor werken.” “Wat gaan jij en Samuel straks doen?” vraagt Julia aan Dana. “Ik weet het nog niet,” zegt Dana. “Samuel en ik gaan eerst terug naar de boerderij en misschien blijven we daar wel.” “Dana als boerin,” lacht Thijs. “Dat had ik nooit achter je gezocht.” “Ze doet het anders prima,” zegt Samuel die zijn breiwerk even neerlegt om te reageren en Dana een kus te geven.” “En jullie dan?” vraagt Dana. “Nigel en ik zijn er nog niet over uit,” zegt Colette. “Als we maar bij elkaar zijn,” zegt Nigel. “En Julia en ik gaan binnenkort naar het buitenland,” zegt Thijs. “Ons werk aan die dierentuin ligt op ons te wachten. En na al die heisa met Joris kunnen we wel wat afleiding gebruiken. De groep valt daar weer stil door. “Ongelooflijk dat de politie hem nog steeds niet heeft gevonden,” zegt Dana. Op dat moment komen er drie agenten binnen. “Je moet het nodig zegen,” grapt Nigel. Zijn glimlach verdwijnt echter wanneer de agent zegt: “Sven Vogelaar en Nathalie Vogelaar. Jullie staan onder arrest op verdenking van inbraak en de ontvoering van Noa Vogelaar.”

De volgende keer: “Wacht nou eerst maar even af wat de precieze aanklacht is hé.” Ze probeert Kim gerust te stellen, maar gelooft zelf ook niet in wat ze zegt.

“Help!” schreeuwt Nigel. “Help me!” Colette en Julia komen naar boven gestormd. “Snel, pak die papieren van de grond,” roept Nigel. “Dat is het bewijs dat Joris de dief is… AAAH” Door het schreeuwen is Nigel afgeleid waardoor Joris de kans krijgt om hem een knietje te geven. Nigel krimpt ineen van de pijn waardoor Joris los kan glippen. Hij duikt snel op Julia af die de papieren heeft gepakt. Hij slaat zijn arm om haar keel waardoor ze geen lucht krijgt. Julia laat de papieren uit haar handen vallen, maar Colette raapt ze snel op. Joris laat Julia los om achter Colette aan te gaan. Julia zakt hoestend op de grond. Colette rent de trap af, maar Joris zit vlak achter haar. Hij heeft haar bijna als hij ineens een arm om zijn been voelt. Hij valt op de grond en ziet nog net hoe Colette het rangehome uit kan vluchten. Vervolgens kijkt hij om naar zijn aanvaller.

Nigel heeft het been van Joris losgelaten en hij tijgert over de vloer om te voorkomen dat Joris achter Colette aan gaat. Hij grijpt Joris vast en de twee rollen over de grond. Uiteindelijk weet Joris Nigel op zijn rug vast te pinnen. Hij geeft Nigel vervolgens een kopstoot. Nigel ziet het zwart worden voor zijn ogen en blijft roerloos liggen.

“Wie staat daar nou als een gek te bellen?” zegt Gaby geërgerd. “Ik ga wel kijken,” zegt Berenger. Zodra hij opendoet komt Colette direct binnen stormen. “Thijs is de dief niet!” roept Colette hijgend,” “Wat?!” zegt Gaby scherp. “Thijs heeft het examen niet gestolen. Dat was Joris,” ze geeft het examenformulier aan Gaby. “Dat is het handschrift van Joris,” zegt Berenger terwijl hij over Gaby’s schouder meekijkt.” “Hij heeft ons gewoon belazerd.” zegt Gaby woedend. “Jullie moeten meekomen,” zegt Colette. “Joris en Nigel zijn aan het vechten. En Julia is daar ook.” “Meekomen,” commandeert Gaby. “Jij ook,” roept ze naar Thijs, die boven aan de trap staat te luisteren. Met zijn vieren rennen ze naar het rangerhome.

“Nigel!” Julia kruipt naar Nigel toe die bewusteloos op de grond ligt. Ze kijkt angstig naar Joris, die snel kleding, papieren en zijn laptop in een tas stopt. Wanneer hij klaar is loopt hij naar haar toe. Hij grijnst vals en geeft haar een zoen. “Ter herinnering,” zegt hij. Julia geeft hem een klap in zijn gezicht. “Rot op creep!” snauwt ze. Joris grijnst weer. “Wees maar gerust. Mij zie je niet meer slet. Hij draait zich om en loopt de trap af. Als hij het rangerhome uit loopt hoort hij rennende voetstappen. Hij duikt snel de bosjes in. Hij ziet hoe Gaby, Berenger, Thijs en Colette het rangerhome ingaan. Zodra ze binnen zijn rent hij er vandoor. Hij moet hier zo snel mogelijk weg. Hij kan nu niet meer terug. Als hij dat doet wordt hij gepakt en dan komt alles uit wat hij heeft gedaan. Zijn leven hier is voorbij. Zijn ouders, het park, de rangers… hij kan nooit meer terug. Maar ik heb gelukkig iets achter de hand, denkt hij bij zichzelf. Ik heb mijn geheime rekening, een netwerk van contacten en mijn handigheid. Daar red ik het wel mee. Al snel bereikt hij de uitgang van het park. Zonder nog om te kijken laat hij het achter zich. Hoewel hij geen andere weg ziet, voelt hij toch wel een gevoel van verlies, terwijl hij een taxi aanhoudt die hem hier ver vandaan brengt.

“Nigel, Nigel!” roept Colette. “Kom alsjeblieft terug. Ik hou van je.” snikt Colette terwijl ze probeert om Nigel bij te brengen. Langzaam open hij zijn ogen. “Colette… ik… hou ook van jou,” fluistert hij terwijl hij overeind krabbelt. Colette valt hem snikkend in de armen.

“Het spijt me Thijs,” zegt Gaby beschaamd. “Ik had je moeten geloven.” “Alles was tegen me,” zegt Thijs. “Ik neem jullie echt niks kwalijk.” Gaby wordt overmand door de vergeving van haar zoon en ze vliegt hem huilend om de hals. Berenger omhelst hen allebei. Julia kijkt er ontroerd naar, maar ze durft er niet naartoe te gaan. Zij geloofde Thijs eerst ook niet, maar dan maakt Thijs zich los van zijn ouders en spreidt zijn armen. Voor Julia het weet ligt ze in zijn armen en ook zij laat haar tranen nu stromen. “Hallo? Is daar iemand?” horen ze Kim roepen. Ze lopen naar beneden en zien Kim en Nathalie daar staan met de baby. Iedereen verdringt zich om haar heen, maar Kim schermt Noa beschermend af. “Waar is Sven?” vraagt Colette dan. Kim zucht. “Bij onze vader,” zegt Nathalie.

“Hoe kan dat kind nou ineens weg zijn?” snauwt Alexander tegen Alex terwijl ze in de salon van de villa zitten. “Ik weet het niet,” zegt Alex wanhopig. “Toen mijn dienst erop zat was ze weg.” “Idioot!” snauwt Alexander. “Wie kan haar hebben meegenomen?” “Wat dacht u van Nathalie?” horen ze een stem zeggen. Als ze zich omdraaien zien ze Sven in de deuropening staan. “Alex, naar buiten,” zegt Alexander. “Maar ik…” “ERUIT!” buldert Alexander. Alex maakt snel dat hij weg komt. Wanneer de deur achter hem dicht gaat staan vader en zoon met dezelfde vernietigende blik tegenover elkaar. “Verrader,” gromt Alexander. “U heeft mij juist verraderen vader,” zegt Sven. “Hoe kon u nou mijn vriendin ontvoeren en uw eigen kleindochter van haar afpakken?” “Dat was voor je eigen bestwil,” zegt Alexander. “Ik moest dat kreng en die bastaard van haar bij je weghouden. Zij horen niet in de familie!” “Fout!” zegt Sven walgend. “Ik heb nu juist mijn echte familie gevonden. Kim, Nathalie en mijn dochtertje Noa.” Hij loopt dichter naar Alexander toe en kijkt hem recht aan. “U bent nooit een echte vader voor mij geweest.” Alexander balt zijn vuist en met de rug van zijn hand slaat hij tegen Svens rechterslaap. Zijn bril vliegt van zijn hoofd en spat uiteen tegen de wand.

De volgende keer: Dan valt haar oog op de man en de vrouw die achter Sven lopen. De vrouw heeft ze nog nooit gezien, maar de man kent ze wel.

“Sleutel halen. Nou geef op Thijs, je hoort hem niet meer te hebben,” verzint Nigel snel. Thijs geeft hem de sleutel van het rangerhome. “Nou, dan ben ik er weer van door. Doei!” En weg is Nigel. Hij laat Gaby en Berenger verbaasd achter.
Nathalie stapt uit bij de bushalte vlakbij haar broers praktijk. Ze zet haar tas in de struiken voor haar broers praktijk en loopt naar binnen. Gelukkig is het rustig in de wachtkamer. Ze loopt door een gang, richting Alex’ kantoor.
Colette zit op de rand van Julia’s bed. “Waarom doet hij nou zo iets? Het ging toch allemaal goed?! We zouden ons examen halen en dan naar het buitenland gaan.” huilt Julia. Colette wrijft zachtjes over haar rug. “Nigel is even bij Thijs kijken. Misschien heeft hij het welniet gedaan. Je moet niet meteen van het ergste uitgaan, maar je moet juist naar hem luisteren. Waarom ga je niet met Thijs praten als je wat rustiger bent.” “Misschien, maar wat voor excuus moet je hebben om een examen te stelen?” zucht Julia.
“Volgende patiënt.” Hoort Nathalie haar broer roepen. Ze kan nog net op tijd zijn kantoor in glippen. Ze ziet de oudere vrouw die in de wachtkamer zat opstaan en de behandelruimte binnen lopen. Als ze ziet dat de deur dicht gaat, gaat ze zelf rond kijken in het kantoor. Het is er zo stil dat zelfs het tikken van de klok te horen is. Het maakt haar lichtelijk gestrest. Iedere seconde die ze in het kantoor doorbrengt is er een waarin ze ontdekt kan worden.
Nigel loopt het rangerhome binnen, net als Colette uit de meidenkamer komt. “En?” vraagt ze. “Hij heeft het niet gedaan. Ik weet het zeker en hij zegt het zelf ook. Nu moet ik alleen Joris nog betrappen. En zij?” Nigel maakt een hoofdknikje naar de meidenkamer. “Verdrietig aangezien ze toch bang is dat Thijs ’t wel heeft gedaan.” Antwoordt Colette.
Opeens hoort Nathalie een zacht geluid vanuit de grote kast van haar broer komen. Hij staat op een kier. Voorzichtig doet ze de deur verder open. Meteen kijkt ze recht in twee grote ogen. Ze tilt de maxi cosi met daarin haar nichtje op. Zachtjes wrijft ze langs het zachte babyhuidje. Ze hoort de deur van de behandelkamer open gaan. Met de maxi cosi loopt Nathalie naar de deuropening en kijkt door een kier. De oude vrouw wordt buiten gelaten en een nieuwe patiënt gaat naar binnen. De wachtkamer zit inmiddels een stuk voller, maar Nathalie zal er doorheen moeten om buiten te komen. Ze pakt de maxi cosi nog wat steviger vast en loopt zonder een van de mensen in de wachtkamer aan te kijken naar buiten. Als ze haar tas uit de struiken vist haalt ze opgelucht adem. Niemand heeft er wat van gezegd. Ze kijkt nog een keer om naar de praktijk. “Dag Alex,” fluistert ze zachtjes en dan loopt ze richting de bushalte.
“Kim!” Sven stormt de trap van de kinderboerderij op. “Nathalie heeft… heeft… heeft… Noa!” Sven is lichtelijk buiten adem en komt daardoor moeilijk uit zijn woorden. “Kom, ze is onderweg hier naartoe.” Samen gaan ze richting de bushalte waar Nathalie aan zal komen met hun kleine meisje. Ze zijn er net als de bus stopt. Als Nathalie uitstapt geeft ze de maxi cosi met daarin baby Noa meteen aan Kim en haar broer. Sven slaat een arm om zijn zusje heen en geeft haar een kus op haar voorhoofd. “Bedankt zusje dat je alles hebt opgegeven voor ons, want papa wil nu zeker niks meer met ons te maken hebben.” Kim neemt Noa uit de maxi cosi en drukt haar dicht tegen zich aan. Eindelijk mag ze haar dochtertje in de armen nemen.

Nigel zit rustig aan tafel te lezen. In werkelijkheid wacht hij gespannen tot Joris weg gaat. Hij moet ongestoord kunnen zoeken. Uiteindelijk loopt Joris naar buiten. Nigel gaat snel de trap op. Het is nog maar de vraag hoe lang Joris weg blijft.
“Ze is echt mooi,” zegt Sven terwijl hij naar zijn dochtertje kijkt. Vervolgens kijkt hij naar Kim. “Ze lijkt op haar moeder.” Kim kijkt hem met vochtige ogen aan. “Ik zie het niet,” zegt ze. “Het is zo,” zegt Sven. Kim glimlacht. “Wil je haar vasthouden?” “Later,” zegt Sven glimlachend. Vervolgens kijkt hij grimmig. “Ik ga eerst met mijn vader praten.” “Wat?!” ben je gek geworden?” zegt Kim. “Ik moet dit doen,” zegt Sven. “Alleen,” zegt hij als hij ziet hoe Nathalie reageert. “Anders kom ik nooit van hem af.” Hij geeft Kim, Noa en Nathalie ieder een kusje op hun hoofd en vertrekt vervolgens. “Zo ken ik Sven niet,” zegt Nathalie. “Ik wel,” zegt Kim. “En ik hoop dat hij weet wat hij doet. Want dit zou weleens helemaal mis kunnen gaan.”

Nigel kijkt de jongenskamer rond. Hij loopt naar Joris’ nachtkastje en begint tussen de papieren te zoeken, in de hoop een spoor te vinden. Hij moet en zal bewijzen dat Joris degene is die niet eerlijk bezig is in plaats van Thijs. Dan vindt hij een exemplaar van het examen. Met het handschrift van Joris er op! “Dat is het bewijs,” zegt hij grijnzend. Dan voelt hij een hand op zijn schouder. Als hij omkijkt ziet hij hoe Joris hem strak aankijkt. “Domme zet Nigel,” zegt Joris. Vervolgens haalt hij uit. Nigel kan Joris’ vuist niet ontwijken. Hij slaat achterover door de klap. Even ligt hij versuft op de grond, maar dan krabbelt hij overeind. Joris probeert hem opnieuw te raken maar dit keer weet Nigel zijn handen vast te grijpen. Al worstelend proberen ze elkaar eronder te krijgen. Nigel verzet zich, maar hij voelt dat Joris in het voordeel begint te komen.

De volgende keer: “Wie staat daar nou als een gek te bellen?” zegt Gaby geërgerd. “Ik ga wel kijken,” zegt Berenger.

Thijs kijkt geschokt naar de papieren in de hand van zijn moeder. “Da… daar weet ik niks van,” stamelt hij. “Verklaar dan maar eens hoe dit tussen je spullen komt,” zegt zijn vader. “Ik heb dit niet gestolen,” zegt Thijs paniekerig. “Echt niet.” Wanhopig kijkt hij de groep rond. Op de gezichten van zijn vrienden ziet hij blikken die variëren van puur verdriet tot walging. Zijn blik valt op dan Joris. Hij kijkt hem boos aan, maar in zijn ogen ziet hij ook iets anders; een boosaardige voldoening. Dan valt alles op zijn plaats. Joris was nieuwsgierig naar de examens en hij vertrouwde het al niet. Wat hij alleen niet begrijpt is het waarom. “Hou op met liegen,” sist zijn moeder. “Als het je nu eerlijk zou toegeven zou ik misschien nog iets voor je kunnen doen. Maar nu niet meer. Thijs, ga je spullen maar pakken. Je bent geen ranger meer. Ik wil dat je onmiddellijk het rangerhome verlaat en terug naar huis gaat. Je hebt vanaf nu huisarrest. Wegwezen!” 

Julia kijkt ongelovig toe hoe Thijs zwijgend het klaslokaal verlaat en naar het rangerhome loopt. “Jullie kunnen gaan,” zegt Berenger een tijdje later. De andere rangers lopen het klaslokaal uit. Julia loopt met ze mee. Op dat moment zien ze Thijs het rangerhome verlaten met een tas over zijn schouder. Hij kijkt de rangers niet aan. “Niet te geloven dat Thijs dit doet,” zegt Joris die achter haar loopt. “Hij leek me altijd zo betrouwbaar. Maar schijn bedriegt wederom Julia. Je vertrouwde mij niet, maar van hem kun je ook niet op aan.” Julia geeft hem kwaad een duw en rent naar het rangerhome. Ze rent de meidenkamer in en laat zich snikkend op haar bed vallen.

Nigel kijkt toe hoe Julia wegrent en Joris wegslentert. “Is er iets?” vraagt Colette. “Ik weet niet,” zegt Nigel. Ik moet even nadenken. Wil jij op Julia letten?” Colette knikt. “Ik wilde eigenlijk naar Kim, maar het is beter dat zij en Sven alles samen verwerken. Ze loopt naar het rangerhome. Nigel loopt peinzend de andere kant op. Dat gedrag van Joris doet hem aan iemand denken… aan zichzelf.

Colette gaat bij Julia op het bed zitten en legt troostend haar hand op haar schouder.

Joris slentert voldaan door het park. Zijn diefstal is gelukt, Thijs heeft de schuld gekregen en Julia is een emotioneel wrak aan het worden. “Nu snap ik waarom Ian, Malcolm en Roy ons wilden pakken,” mompelt hij. “Wraak smaakt zoet,”

Thijs zit alleen op zijn oude kamer in het huis van zijn ouders. Zijn vrienden geloven hem niet. Hij kan het ze niet eens kwalijk nemen. Alle bewijzen zijn tegen hem. Ik moet bewijzen dat Joris hier achter zit. Dan geloven ze wel… De deurbel onderbreekt zijn gedachten. Zijn ouders zijn nog niet thuis dus hij loopt naar de deur en doet open. “Nigel? Wat doe jij hier?” Nigel glipt snel naar binnen. Thijs sluit de deur. “Ik kom je zeggen dat ik geloof in je onschuld,” zegt Nigel.

“Ik kan gewoon niet geloven dat Thijs zoiets doet,” zegt Kim als Sven is uitverteld. “Ik ook niet,” zegt Sven. “Maar hij is op heterdaad betrapt.” “Nou klink je net als…” Kim houdt snel haar mond. “Als mijn vader,” maakt Sven haar zin af. “Dat had ik verdiend. Ik heb me zo door hem laten misleiden, zo graag wilde ik geloven dat hij eindelijk blij met me was.” Kim legt haar hand op zijn schouder. “Hee, je bent beter dan hij. Ons meisje krijgt een geweldige vader… Als Nathalie haar kan vinden,” zucht ze. Sven slaat zijn armen om haar heen. “Ze vindt haar wel. Mijn zusje is sluw. Als zij iets wil, dan krijgt ze het altijd voor elkaar.” 

Nathalie zit aan tafel met haar ouders. Haar vader heeft haar zoals gewoonlijk uitgehoord over school en hij en haar moeder spaken later over hun werk. Nu eten ze in stilte. “Ik ging gisteren bij Alex langs en hij had een baby in zijn praktijk,” zegt Carice dan ineens. Alexander verslikt zich zowat in zijn croissant. “Een baby?” vraagt hij. “Ja, een meisje,” zegt Carice. “Hij zei dat het een vondelinge is en dat hij een adoptiegezin voor haar zoekt.” “Aha,” zegt Alexander. “Dat is goed van hem.” “Zeker,” zegt Carice. “Alleen deed dat meisje me denken aan iemand die ik ken.” “Dat zal wel toeval zijn,” zegt Alexander schamper. “Iemand die een kind weg doet kan nooit tot onze klasse behoren.” Nathalie weet voldoende. Alex heeft haar nichtje. Nu moet ze haar daar nog vandaan weten te halen. “Nathalie,” onderbreekt haar vader haar gedachten. “Wat ga jij met je vrije tijd doen?” “Ik ga de komende dagen buiten de deur trainen om in vorm te blijven.” “Goed zo,” zegt Alexander.

“Man, ik dacht dat ik je helemaal moest opmonteren net zoals in Frankrijk,” zegt Nigel als hij de opluchting bij Thijs ziet. “Maar je bent zo te zien klaar om te vechten voor je gelijk.” “Ik heb geen tijd om te zitten kniezen,” zegt Thijs. “Dat heeft in het verleden alleen maar voor ellende gezorgd. Ik denk dat ik weet wie me erin heeft geluisd.” “Laat me raden,” zegt Nigel. “Joris.” “Hoe weet jij dat?” vraagt Thijs. “Direct nadat jij was vertrokken probeerde hij Julia in verwarring te brengen,” zegt Nigel. “De anderen hadden niks in de gaten. Maar ik heb die truc vorig jaar bij Kim gebruikt. Genoeg voor mij om hem te herkennen.” “Tuurlijk!” zegt Thijs. “Hij wilde Julia terug. Hij bood haar zelfs een operatie aan.” “Denk je dat hij haar nu nog terug wil?” vraagt Nigel. “Misschien,” zegt Thijs. “Of hij wil gewoon wraak. Hoe dan ook, we moeten hem erbij lappen.” “Wacht effe,” zegt Nigel. “Dat ga ik doen. Jij moet je gedeisd houden. Niemand mag iets vermoeden en jij bent te eerlijk voor misleiding.” Vervolgens grijnst hij. “Daar heb je mij voor nodig.” Thijs lacht. “Da’s waar ja. Denk je dat het je lu…” Dan gaat ineens de voordeur open. Gaby en Berenger lopen naar binnen. “Wat doe jij hier Nigel?”

De volgende keer: Hij loopt naar Joris’ nachtkastje en begint tussen de papieren te zoeken, in de hoop een spoor te vinden. Hij moet en zal bewijzen dat Joris degene is die niet eerlijk bezig is in plaats van Thijs.

“Niet opnemen!” Nathalie pakt haar broers mobiel af en drukt het gesprek weg. Daarna zet ze de telefoon uit. “Je bent nu veel te kwaad op hem en dan verraad je jezelf.” “Ja misschien is dat wel zo,” zegt Sven twijfelend. Hij pakt zijn mobiel terug en stopt hem in zijn broekzak. “En nu? Wat moeten we nu doen? Je kunt niet in het rangerhome blijven. Dan vindt Alexander je snel genoeg,” zegt Colette, en ze wrijft zachtjes over Kims schouder. “Verstop jezelf zo goed mogelijk, ik ga proberen mijn kleine nichtje zo snel mogelijk te vinden,” zegt Nathalie die zich nu eigenlijk pas realiseert dat ze tante is geworden. “Ik ga nu, want pa zal er zo wel achter komen dat het trainingskamp is afgelast en hij zal niet weten waar ik blijf. Ik bel je zodra ik meer weet Sven.” Ze drukt een kus op de wang van haar broer en vertrekt dan weer.
Joris loopt door het rangerhome en zo gauw hij merkt dat hij er alleen is, haalt hij de extra kopie van het examen uit zijn tas. Snel stopt hij tussen de spullen van een van de andere rangers.
“Sorry, ik weet dat dit niet de ideale omstandigheden zijn voor een vrouw die pas bevallen is, maar je kunt niet bij de ouders van een van de anderen blijven. Die zouden van alles willen weten en ik weet het anders ook niet,” verontschuldigt Sven zich terwijl hij Kim tegen zich aan trekt. “Ach, de zolder van de kinderboerderij is best oké en de kans dat ik ontdekt wordt is hartstikke klein nu jullie met z’n allen tijdelijk voor Samuel moeten invallen.” Kim legt haar hoofd op Svens schouder. “Was ze mooi, ons meisje?” vraagt Sven dan. Kim haalt haar schouders op. “Ik weet het niet. Ik was in paniek en ze haalden haar bijna meteen weg. Ik heb haar niet goed kunnen zien.” Sven streelt met zijn vingers door Kims haar. “Het geeft niet. We hebben haar hopelijk gewoon snel in onze armen. Ik heb trouwens nog wat spullen voor je meegenomen.” Sven pakt een tas en legt het naast Kim. “Ik heb de spullen voor je scriptie er toch maar in gedaan. Ons meisje heeft er ook niks aan als we haar terug hebben dat haar ouders geen diploma hebben. En je had het al bijna af. Ik ook. Ik zal het dan wel voor je inleveren, want je kunt natuurlijk niet naar de lessen.” “Het is allemaal al goed lieffie, ik ga denk ik even slapen oké. Dan maak ik m’n scriptie straks wel af. Doe jij het maar vast. Dan is er in ieder geval een van ons klaar.” Kim drukt een kus op Svens wang en gaat dan liggen. “Tot later.” Sven kijkt nog even naar Kim, die al snel in slaap valt, en dan gaat hij.
“Ik hoop maar dat ze hun kindje snel terug hebben.” Colette zit samen met Nigel op een van de bankjes in het park. “Ja ik ook. Heb jij je scriptie al af?” vraagt Nigel dan. Colette knikt. “Jij?” “Ik ook.” Er valt even een stilte. “Wat wil jij eigenlijk na de opleiding gaan doen?” vraagt Colette dan. “Naar het buitenland. Weer beren onderzoeken. Sowieso mijn vader opzoeken met jou,” antwoordt Nigel. “Oh, ik wilde eigenlijk liever hier blijven. In een park werken, wat ervaring op doen. En natuurlijk ga ik niet weg voor Kim en Sven hun kindje terug hebben.” Nigel knikt. “Misschien kunnen we eerst ook wel even hier blijven, we zien wel oké? Er komt vast iets op ons pad.”
“Ik ben wel blij dat we bijna alles voor onze scriptie al voor dit alles hadden gedaan,” zegt Kim de volgende ochtend. “Ik kon m’n hoofd er echt niet bij houden, dus die laatste dingen zijn vast minder goed geworden.” Kim geeft haar spullen aan Sven. “Ja, ik had er ook last van.” “Heb je al iets van Nathalie gehoord?” “Niks, als ze belt ben jij de eerste die iets weet.” Sven geeft Kim een zoen en laat haar alleen achter.
“Zo, het is tijd om jullie scripties in te leveren,” Gaby staat op om ze in te nemen op het moment dat Sven binnen komt, snel gaat hij achter in het lokaal zitten. “Op het nippertje Sven.” Gaby kijkt hem streng aan terwijl ze de scripties van hem en Kim inneemt. “Waar is Kim eigenlijk?” “Ziek,” zegt Colette, die voor Sven zit, snel. Sven knikt.
Thijs haalt een stapel spullen uit zijn tas. “Hier, voor het project.” Snel geeft hij een stapeltje aan Julia. “Oké, en ook jou scriptie wil ik graag… Hé wat is dit?” Gaby haalt een van de blaadjes uit de stapel die op het tafeltje van Thijs ligt. Gaby trekt wit weg. “Thijs dit had ik nooit van je verwacht, hoe kom jij aan een kopie van het examen?”

De volgende keer: Julia geeft hem kwaad een duw en rent naar het rangerhome. Ze rent de meidenkamer in en laat zich snikkend op haar bed vallen.